ผัดไทใจกล้า

วันลาพักร้อนที่ไม่ได้ไปไหนเนื่องจากน้ำใกล้จะท่วมบ้าน จากเดิมที่วางแผนว่าจะต้องตะลอนไปถึงไหนต่อไหน จึงทำได้เพียงนั่งเงียบๆ อยู่บ้านอย่างสงบๆ แต่คนนิ่งไม่ได้อย่างเราจะอยู่อย่างนั้นได้นานสักเท่าไหร่ เลยบอกแม่ไปว่าผัดก๋วยเตี๋ยวกินกันเถอะ (เก็บกดจากการดูรายการ กบนอกกะลาเมื่อวันก่อน ที่พาไปตามหาเส้นจันท์มาทำผัดไท ดูไปก็หิวไป น้ำลายไหลยืด..) แม่ก็ช่างแสนดีเหมือนสั่งได้ สายมาก็เตรียมทุกสิ่งอย่างให้หมด เรียกได้ว่า เรามีหน้าที่เพียงเหวี่ยงบรรดาสิ่งที่วางข้างกระทะลงไปทำท่าผัดๆ คนๆ ก็จะเสร็จสำเร็จสมใจเป็นผัดไทหน้าตาจิ้มลิ้ม (คิดเอาเองว่าง่าย) ตามประสาคนไม่ค่อยได้ทำกับข้าวเอง
ใกล้เที่ยงแล้ว แต่เรายังเก้ๆ กังๆ เพราะทุกทีถ้าเราทำท่าว่าจะทำอาหาร ไม่เตี่ยก็แม่ต้องมาแย่งจัดการแทนทุกที เพราะรู้ว่าเราทำกับข้าวไม่เป็น แม้เราจะรู้วิธีทำ พูดได้เต็มปากเต็มคำ แต่ไม่แน่ใจว่าจะทำออกมาแล้วกินได้ ความจริงเราเคยทำกับข้าว… ครั้งล่าสุดคือเมื่อปลายปีที่แล้ว ตอนนั้นย้ายบ้านหนีน้ำท่วม ใช้เตาแก๊สปิ๊กนิค เราอยากกินไข่เจียวใส่ใบโหระพา จึงจัดแจงตั้งกระทะ แม่เราติดเตาให้แล้วก็ไปธุระ เตี่ยก็ดูทีวีอยู่ที่ชั้นสอง เหลือเรากับเตาและไข่ เราก็พยายามตั้งใจ ค่อยๆ บรรจงเทไข่ลงในกระทะ เสียงดัง….ได้ยินมั้ย ใช่แล้วมันไม่มีเสียง เพราะว่าเตามันน้ำมันยังไม่ร้อนเลย แล้วเราก็ปรับเตาไฟไม่เป็นด้วย ไข่เหลืองๆ ลงไปนอนอย่างไม่อนาทรร้อนใจในกระทะ ผิดกับเราที่ร้อนจนเหงื่อแตกเป็นเม็ด เลยต้องวิ่งไปหาตัวช่วยหน้าตาตื่น นี่ถ้าแม่ยอมทำให้แต่แรกเราก็ไม่ต้องหน้าแตกอย่างนี้ วันนั้นแม้เราจะได้กินไข่เจียวสมใจ แต่กลับรู้สึกไม่มั่นใจใจการทำอาหารอย่างแรง ผู้หญิงที่กลัวทั้งไฟและน้ำมัน ไม่ชอบกลิ่นคาวและการฆ่าสัตว์ คุณคิดว่าเธอจะทำอาหารออกมาน่ารับประทานไหม ไม่ต้องตอบ..มันทำร้ายจิตใจ
ฉันสะบัดศีรษะเบาๆ เพื่อไล่ประสบการณ์ที่เลวร้ายทิ้งไป เครื่องผัดไททั้งหลายแม่เตรียมเสร็จแล้ว ปัญหาแรกตอนนี้คือต้องเปิดเตาเอง ฉันยืนมองเตาแก๊สเหมือนจะอ้อนวอนให้มันติดไฟขึ้นมาเอง น่าแปลกใจที่แม้เปลวไฟจะมีสีแดงแต่ความจริงแล้วใจมันดำ คำอธิษฐานของฉันไม่เป็นผล แต่บังเอิญป้าเดินผ่านมา ฉันเลยให้ป้าจุดเตาให้ หลังจากนั้นจึงค่อยๆ ใส่เครื่องปรุง เทน้ำมัน ใส่หอมซอย แต่ใจลอยหอมเลยไหม้ไปหน่อย เติมน้ำตาลปี๊บ น้ำมะขาม ผักกาดเค็ม กุ้งแห้ง ใส่เส้นจันท์ พอนิ่มก็ใส่ไข่ ใส่ถั่วงอกและกุยช่าย ตักให้ป้าชิม (กระทะแรกก็ต้องหาหน่วยกล้าตายเป็นธรรมดา) พอป้าบอกพอไหว ก็ได้เวลาผัดจริง กลิ่นผัดไทหอมๆ แม้ไม่ได้ทำมานาน เหมือนกวักมือเรียกเตี่ยกับแม่ให้มากินกลางวัน ฉันแอบสงสัยนิดหน่อยที่เตี่ยบอกว่าอร่อยดี แล้วก็ตักไปพูนจาน ฉันยังไม่ได้กินเพราะอิ่มใจ ผัดไทกระทะที่สองที่ฉันเปิดเตา ตั้งกระทะทำเองคนเดียว ฉันอาจจะเป็นแม่ครัวที่มีพรสวรรค์แต่ไม่ค่อยมีโอกาสแสดงฝีมือก็ได้ ใครจะรู้
เขียนสรุปสักหน่อยเดี๋ยวคนอ่านหาว่าไร้สาระ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความรักความอบอุ่นในครอบครัวมีค่ามากกว่ารสชาติ วันหยุดที่ได้อยู่กับบ้านทำอาหารให้เตี่ยแม่กิน มันมีความสุขดีมากกว่าสิ่งใดทั้งสิ้น แต่เตี่ยแม่จะมีความสุขด้วยหรือเปล่า…มิรู้..

2 responses to “ผัดไทใจกล้า

  1. มีสิ ได้ทานอาหารจากฝืมือลูกสาวที่หัดทำอาหารกินเอง ไม่อร่อย ก็ต้องบอกว่า อร่อย ^^ just kidding nah.

  2. เข้าใจผิดแล้วล่ะ โปรอย่างเราไม่ได้หัดทำนะ ที่ปกติไม่ได้ทำเพราะอยากให้แม่แสดงฝีมือน่ะ ทำบ่อยๆ เดี๋ยวจะอ้วนกัน อิอิ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s