แม่ดีเด่น

เมื่อวันแม่ที่ผ่านมา ฉันยังคงต้องทำงาน มีแม่คนหนึ่งพาลูกมาหา เด็กผู้หญิงอายุเก้าขวบกว่า ท่าทางและลักษณะภายนอกที่เห็นตั้งแต่เดินเข้ามาฟ้องแต่แรกแล้วว่าไม่ใช่เด็กธรรมดา ภายนอกเด็กคนนี้ป่วยเป็นไข้หวัด ฉันจึงจัดยารักษาไป ระหว่างนั้นได้พูดคุยกับแม่ถึงเรื่องการดูแลน้องคนนี้ แม่เล่าให้ฟังด้วยน้ำเสียงธรรมดาว่าน้องเป็นเด็กพิเศษ ความจริงรักษาประจำอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในกรุงเทพ วันหยุดยาวครั้งนี้แม่อยากพาลูกมาเที่ยวนอกสถานที่ แต่พอมาถึงหนูน้อยก็ไข้ขึ้นและนอนซม ความฝันที่จะได้เล่นน้ำทะเลด้วยกันเป็นอันพับไป เด็กคนนี้แม้ว่าจะเป็นเด็กป่วยแต่จากการสังเกตุของฉันทำให้แอบนึกชื่นชมแม่อยู่ในใจ เนื่องจากเด็กพิเศษส่วนใหญ่มักมีปัญหาถ้าต้องนั่งฟังผู้ใหญ่คุยกันนานๆ แต่น้องคนนี้นั่งนิ่ง แสดงว่าผู้ดูแลเลี้ยงดูได้ดีมาก นอกจากนี้ยังเชื่อฟังคำสั่ง แม่ร้องเพลงปุ๊บน้องก็เต้นให้ฉันดูปั๊บแบบไม่อิดเอื้อน ฉันรู้สึกรักเด็กคนนี้ แต่ความรู้สึกรักที่ฉันมีให้ มันช่างบอบบางและไม่ทนทาน เพราะทันทีที่น้องคนนี้แคะขี้มูกมาป้ายแขนเสื้อฉันเท่านั้น ความรู้สึกดีที่มีให้มันก็จบลงอย่างง่ายดาย ในขณะที่แม่ยังกอดยังหอมเด็กคนนี้ หลังจากมานั่งคิดฉันถึงได้เข้าใจว่า ความรักของคนอื่นนั้น เป็นรักที่มีข้อจำกัด เป็นรักที่หวังสิ่งตอบแทนทั้งนั้น ต่างจากรักของพ่อแม่ที่มีให้ลูก มันเป็นรักที่มีแต่ให้ ไม่ได้หวังว่าจะได้อะไรคืนมา
ฉันได้ยินชื่อคอนเสิร์ต “ผู้หญิงที่อยากกอดตลอดชีวิต” แม้จะรู้ว่ายังไงก็ไม่ได้ไปดู แต่ยังไม่วายรู้สึกทึ่งคนที่แต่งเพลงนี้ขึ้นมา ฟังแล้วเห็นภาพเลยว่า วันทั้งวันแม่ทำอะไรบ้าง ย้อนกลับมาหาตัวเอง ฉันนั่งมองแม่ของฉันทำงาน ตั้งแต่เช้ายันค่ำ แม่ไม่เคยมือว่างเลย ต้องเตรียมอาหารให้ลูกกิน ซักผ้า ล้างจาน ถูบ้าน กวาดพื้น ดูแลสุนัข ฯลฯ สารพัดจะทำ ความจริงฉันก็ช่วยทำบ้าง แต่แม่ดูมีความสุขกับการได้ทำนั่นทำนี่ให้กับทุกคนในครอบครัวเสมอ อยากกินอะไรบอกแม่ หาของไม่เจอเรียกแม่ คิดไม่ออกถามแม่ เหมือนเดิมตลอดตั้งแต่เราเป็นเด็กจนโต วันก่อนแม่รื้อกระดาษจดวันเกิดที่เก่าจนเหลืองและสายสะดือเก่าคร่ำของพวกเรามาดู แม่บอกว่าจำได้หมดว่าอันไหนเป็นของใคร สะดือแห้งๆ ของฉันแม่ยิ่งจำได้แม่น เพราะมันผูกเชือกไว้หลายทบ เนื่องจากเลือดมันซึมตลอด ฉันฟังแล้วก็น้ำตาซึมตาม สายตาที่แม่มองฉัน มันสะท้อนให้เห็นความสุขตอนมีลูกคนแรก แม่ชอบพูดว่า ตอนฉันเกิดมาหน้าเท่างบน้ำอ้อย แล้วก็ทำมือเล็กๆ ให้ดู ไม่อยากเชื่อว่าจะโตมาได้ขนาดนี้ แล้วแม่ก็ยิ้มอย่างมีความสุข
แม่ของใครย่อมเป็นแม่ดีเด่นในใจของลูกคนนั้น ฉันเชื่อว่า คุณธรรมที่สำคัญที่สุดของการเป็นมนุษย์ คือ ความกตัญญูกตเวที พ่อแม่เลี้ยงเราจนเติบใหญ่แล้ว เมื่อลูกเรียนจบมาทำงานหาเงินได้ หรือแม้ว่าจะแต่งงานไปแล้ว ควรหาเวลาไปเยี่ยมพ่อแม่บ้าง ไม่ว่างานจะเหนื่อยยากขนาดไหน แต่ขอให้รู้ไว้ว่ายังมีคนรอการกลับมาของเราอย่างใจจดใจจ่ออยู่ที่บ้าน โดยไม่ต้องรอให้ถึงวันพ่อหรือวันแม่ เรารักกันได้ทุกวัน

One response to “แม่ดีเด่น

  1. รู้สึกได้ว่า ความรัก นั้น คือการให้นะ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s