เด็กหญิงน้ำหลาก

อารมณ์ศิลปินบรรเจิดเพราะโทรเช็คสถานการณ์น้ำประจำวัน แม่บอกว่ากำลังเก็บข้าวของกันอยู่ทุกบ้าน เพราะเขื่อนปล่อยน้ำวันนี้ ๒๖๐๐ ลม3/sec ชุมชนริมเจ้าพระยาอย่างเราเผชิญน้ำท่วมกันมาทุกปี พอถึงฤดูน้ำเหนือหลากก็เป็นว่าต้องเฝ้าบ้าน เตรียมเช็คข่าว ถ้าน้ำเยอะมากก็เก็บของรอได้เลย เราเจอน้ำท่วมครั้งแรกตอนปี ๒๕๒๖ จำได้ว่าเรียนอยู่ป.๑ แปลกใจที่ตอนเดินกลับบ้านมามีน้ำเอ่อตามข้างถนน ภายในบ้านมีขาไม้วางเป็นระยะ เอาไม้กระดานพาดก็กลายเป็นสะพาน ทอดให้เราเดินจากหลังบ้านมาหน้าบ้านได้แบบไม่ต้องเปียก โรงเรียนก็หยุด เราก็ได้เล่นน้ำ มองไปทางไหนก็มีแต่น้ำ ในบ้านก็เต็มเปี่ยมไปด้วยน้ำ จะไปไหนก็พายเรือไป โยกย้ายกันขึ้นไปอยู่ที่ชั้นสอง เด็กๆ ก็ดีอย่างนี้ ไม่เห็นว่าจะเป็นเรื่องลำบาก อะไรๆ ก็เห็นเป็นของสนุกไปทั้งสิ้น
พอโตขึ้นมาก็ยังมีน้ำท่วมบ้างบางปี แต่ปีที่หนักเห็นจะเป็นปี ๒๕๓๘ ตอนนั้นเราเรียนอยู่ศาลายา จำได้ว่าจะสอบ อ่านหนังสือถึงเที่ยงคืน ตีสามแม่มาปลุกให้ลงไปช่วยขนของเพราะน้ำขึ้นมาก สะพานไม้ที่ทำไว้ก็กำลังจะจม ข้าวของที่ขนไว้บนที่สูงปรากฏว่ายังสูงไม่พอ ต้องเอาขึ้นชั้นสอง เราต้องเดินขนของในน้ำ ระดับน้ำถึงหน้าอก อยากจะร้องไห้ในโชคชะตาแต่ต้องกลั้นไว้ ปีนั้นน้ำท่วมนานมาก ตอนน้ำขึ้นสูงตรงถนนที่เคยเดินมีคนลงไปวัดบอกว่าน้ำมิดหัว ยืนไม่ได้ วันหนึ่งตรงหน้าตลาดเกิดไฟไหม้บ้านคน แม่บอกว่าเปลวไฟลุกแดงสูงขึ้นไปถึงฟ้า มองเห็นอยู่ใกล้แค่นี้เอง ถ้าไฟข้ามถนนมาบ้านที่เราอยู่ซึ่งเป็นห้องแถวไม้ในตลาดเก่าคงไม่เหลืออะไรแน่ แม่รีบคว้ากระเป๋าใส่ของมีค่าได้ใบเดียวก็ต้องรีบหนีออกมา เตี่ยพายเรือลำเล็กที่มีน้องชายนั่งอยู่ แม่ใส่เสื้อชูชีพลอยคอตามมาเพราะเรือลำเล็กเกินไป น้ำมิดหัวแม่ลอยตัวไปขาไม่ถึงพื้น แถมยังต้องระวังไฟฟ้าตามบ้านเรือนอีก เพราะน้ำขึ้นสูงมากจนท่วมปลั๊กไฟ ทั้งสามชีวิตต้องลอยลำดูเปลวไฟ ที่กว่าจะดับลงได้ก็ครึ่งค่อนวัน อกสั่นขวัญแขวนยังนับว่าเป็นคำบรรยายที่ธรรมดาไป เราฟังแม่เล่าทั้งน้ำตา
อีกปีที่ลำบากคือปี ๒๕๔๘-๒๕๔๙ ท่วมสองปีซ้อน น้ำลึกอีก ตอนนั้นเราทำงานที่ตจว.(ท่าสองยาง) เตี่ยกับแม่อพยพไปอยู่กับเราที่บ้านพัก คิดให้สนุกว่าไปพักผ่อน กลับมาค่อยมาล้างทำความสะอาดบ้าน จนเตี่ยตัดสินใจซื้อห้องแถวใหม่อีกที่หนึ่งเพื่อเอาไว้ลี้ภัยน้ำท่วมโดยตรง ซึ่งก็นับว่าได้ผลดีมาก พอน้ำท่วมก็ย้ายไปอยู่กันที คิดซะว่าไปตากอากาศ จนฉันเองอยากให้น้ำท่วมอยู่นานๆ หรือท่วมตลอดไปเพราะขี้เกียจล้างขี้โคลนเวลาน้ำลด
ตอนปี ๒๕๕๐ น้ำท่วมแค่สะโพก ซึ่งนับว่าชิลเดร้นมาก ปัญหาคือต้องล้างขี้โคลนหลังน้ำลด ถ้าใครไม่เคยเจอน้ำท่วมบ้านก็คงไม่รู้หรอกว่ามันเหนื่อยขนาดไหน ล้างขัดกันจนมือแทบเปื่อย ยิ่งท่วมนานยิ่งขัดยาก ขี้เลนก็อีก กวาดไปทางนู้นโผล่มาทางนี้ เล่นเอาหลังไหล่ปวดไปหมด เมื่อสามปีก่อนพอขัดบ้านเสร็จด้วยความอัดอั้น ฉันเลยยกเท้าเตะแม่น้ำเจ้าพระยาซะหนึ่งที ผลก็คือรองเท้าบู้ตคู่ใหม่ซิงที่แม่ซื้อให้ฉันใส่เมิื่อเช้าลอยตามแรงเหวี่ยงของเท้่าไปตกอยู่กลางแม่น้ำ รองเท้าลอยตุ้บป่องเหมือนจะฟ้องว่ามันไม่เกี่ยวก่อนจะจมลงช้าๆ แต่ไม่ก่อนที่แม่จะบ่นฉันพะเรอเกวียน เพราะเป็นรองเท้าอย่างดีซื้อมาแพง
ปีนี้ชุมชนของฉันตื่นเต้นกันมาตั้งแต่ต้นปี เพราะรัฐบาลอนุมัติงบประมาณให้สร้างเขื่อนกัันน้ำตลอดแนว แต่ยังไม่ทันจะเสร็จน้ำก็มาจ่อที่คอหอยแล้ว ลุ้นระทึกว่าปีนี้จะรอดหรือไม่ ลองทายดูว่าฉันต้องเสียรองเท้าอีกข้างหรือเปล่า

2 responses to “เด็กหญิงน้ำหลาก

  1. เปลี่ยน theme กับแต่งบล็อกใหม่เถอะโอ๋

  2. เราแก้ไขเรื่องเล็กน้อยแล้วก็เอาไปลงนสพ.ท้องถิ่นคอลัมภ์ประจำของเราล่ะ ใครจะว่าอย่างไรก็ตามแต่ ก็ตอนนี้บ้านตูน้ำท่วมนี่หว่า ไม่มีกะจิตกะใจจะคิดงานเลย

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s